சரஸ்வதி சபதம்

சென்ற வாரம் 'சரஸ்வதி சபதம்' திரைப்படம் பார்த்தேன். மூன்று தெய்வங்களுக்கு (சரஸ்வதி, லக்ஷ்மி மற்றும் சக்தி) இடையே நடக்கும் போட்டி - யார் சிறந்தவர் என்று. நடிகர் திலகத்தின் நடிப்பு - முக்கியமாக வசன உச்சரிப்பு அருமை. ஜெமினி கணேசன் வீரமல்லனாக (சேனாபதி) கோபித்து பேசும் போது நகைச்சுவையாக இருக்கிறது. போன மாதம் பார்த்த படங்களில் (திருவிளையாடல், மிஸ்ஸியம்மா) இருந்த பொலிவு சாவித்திரிக்கு இந்தப் படத்தில் இல்லை.

போட்டி மூன்று பேருக்கு இடையே என்றாலும், படத்தை நகர்த்துவது புலவனுக்கும், அரசிக்கும் இடையே நடக்கும் தகராறைப் பற்றித்தான். 'தெய்வத்தைப் பாடுவேன்; அரசியைப் பாட மாட்டேன்' என்ற கொள்கையினால் (பிடிவாதம்?) தான் கதையே நகருகிறது. இந்த விஷயம் ஒன்றும் புதிதல்ல.

நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தத்தில் இரு செய்யுள்கள் இதே போன்ற தொனியில்:
1] 1559 - ஓடாவாளரியி ன்...பாடேன் தொண்டர்தம்மைக் கவிதைப் பனுவல் கொண்டு...
2] 2456 - நாக்கொண்டு மானிடம் பாடேன் ...

இதற்குப் பின் பொய்யமொழிப் புலவரின் 'வள்ளலைப் பாடும் வாயால் அறுதலைப் பிள்ளையைப் பாடுவேனோ?' (இதற்காக முருகப் பெருமான் சிறுவனாக வந்து அவரை முட்டையைப் பற்றிப் பாடச் சொன்னதும், பாடிய பின் - 'முட்டையைப் பாடுகிறீர், ஆனால் கோழிக்குஞ்சைப் பாட மாட்டீரோ?' என்று கேட்டு திருத்தி ஆட்கொண்டதும் வேறு கதை).

இந்த விஷயத்தை கொள்கைப் பிடிப்பு என்று பாராட்டுவதா அல்லது வீண் பிடிவாதம் என்று கூறுவதா என்று புரியவில்லை. இப்போதும் இந்த மாதிரித்தான் நடந்து கொண்டிருக்கின்றது.

நேற்றைய செய்திதாள் சொன்னது: 'மகாராஷ்டிர முதல்வர் நாராயண மூர்த்திக்கு அழைப்பு'.
கர்நாடகம், மகாராஷ்டிரம் இரண்டிலும் காங்கிரஸ் (கூட்டணியோடுதான்) ஆட்சி. இருந்தும் வெவ்வேறு நிலை. இந்தப் பிரச்சனைக்கும் மூல காரணம் மூர்த்தியின் "கிருஷ்ணாவைப் பாடும் வாயால் தேவ கவுடாவைப் பாடுவேனோ?" என்ற கொள்கைதான் என்கிறார்கள். அட தே(வ க)வுடா!

ஹாலோவின் பயங்கரம்

மூன்று வாரங்களாக வேலைப்பளு அதிகம் - அதைவிட மனத்தின் பளு அதிகம். அலுவலகத்தில் சிக்கனம் கடைபிடிக்கும் நிகழ்சிகளைப் பற்றிய அறிவிப்புகள் - முக்கியமாக ஆட்குறைப்பு நடவடிக்கைகள். இந்த 'ஹாலோவின்' பண்டிகை ஆரம்பத்திலிருந்து வருட இறுதி வரை இந்த மாதிரி நடவடிக்கைகளால், அலுவலகத்தில் அதிகமான சிரிப்போ, சந்தோஷமோ இல்லை!

இது எங்கள் நிறுவனத்தில் மட்டுமல்ல, அமெரிக்காவிலுள்ள முக்கால் வாசி நிறுவனங்களில் நடப்பவை தான். பெரும் நிறுவனங்கள் எல்லாவற்றிலும், நிர்வகிக்கும் அதிகாரிகளுக்கு அந்த நிறுவனங்களின் லாபத்தை ஒட்டி, அந்த நிறுவனப் பங்குகள் (shares), மற்றும் சலுகை விலையில் பங்கு பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் (options) மற்றும் சிறப்பு ஊதியங்கள் (bonus) நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. சம்பளத்தை விட இம்மாதிரி சலுகைகளின் மதிப்பு பல லட்சங்களைத் தாண்டும். முக்கால் வருடம் போன பின், நிறுவனங்களின் வருடாந்திர லாபங்களைப் பற்றிய ஒரு மதிப்பீடு நிறுவன அதிகாரிகளுக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது. இலக்கை எட்டுவதற்கான முயற்சியில், செலவுக் குறைப்பு ஒரு சுலபமான வழியாகத் தென்படுகிறது.

ஒவ்வொரு நிறுவனமும் வேலை நீக்கத்திற்கு எத்தனை நாள் முன்பாக சீட்டு கொடுக்கவேண்டும் என்று விதித்திருக்கும். அனேகமாக முழு நேர ஊழியர்களுக்கு எட்டு வாரம், அல்லது நான்கு வாரம் என்றெல்லாம் இருக்கும். தற்காலிக வேலைக்கு ஒரு நாள் கிடைத்தாலே அதிகம்! இந்த மாதிரி அறிவிப்பெல்லாம் ஒரு வார இறுதியில் தான் நடக்கும். ஹலோவின் வருட இறுதியிலிருந்து அறுபது நாட்களுக்கு முன்னால் வருவதால், ஆட்குறைப்பு அறிவிப்பெல்லாம் இந்தப் பண்டிகைக்கு அருகாமையில் ஆரம்பிக்கும். இந்தப் பண்டிகையே பயமுறுத்தும் உடையணிந்து இனிப்பு வாங்குவதுதான்! நிறையப் பேர்களுக்கு பயம் ஒன்று தான் மிஞ்சுகிறது!!

இந்த மாதிரி அறிவிப்பில் வேலை போகாமலிருந்தாலும், பாதிக்கப்பட்ட மற்ற ஊழியர்களுக்கு இடையே நம்மால் சகஜமாக நடந்து கொள்ள முடியாது. அதிலும் பாதிப் போது யார் யார் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்று தெரியாததால், மொத்த அலுவலுகமும் சோபையிழந்து இருக்கும்.

என் சக ஊழியர் ஒருவர் தன் மகனோடு (நான்கு வயது) தனியாக (single Mom) வசிக்கிறார். கிரிஸ்த்மஸ் பண்டிகைக்காக அவர் காசு சேர்க்கும் முறையே தனி! ஒவ்வொரு நாளும் மதிய காப்பிக்கு ஒரு டாலர் கொடுத்து, மீதி சில்லறையை ஒரு பாட்டிலில் போட்டு வைப்பார். வருட இறுதியில் அந்த பெரிய பாட்டிலிலிருக்கும் பணத்தை பரிசுக்காக உபயோகிப்பார். இந்த வருடம் அவரும் பாதிப்புக்கு உள்ளானார். நேற்று காப்பி குடிக்கையில் 'சேமிப்பதற்காக காப்பியை நிறுத்தினால், மகனின் பரிசுக்கான பணம் குறைந்திடுமே' என்று சோகப் புன்னகையோடு சொன்னது வருத்தமாய் இருந்தது. வீட்டில் சென்று வலைத்தளத்தில் (யாஹூ) நிர்வாக அதிகாரிகளின் பங்கு இருப்பைப் பார்த்தால் கோபம் வந்தது. இந்த பிரச்சனைக்கு என்று தீர்வு வருமென்று தெரியவில்லை.

கௌடா vs. மூர்த்தி

கடந்த இரண்டு வாரங்களுக்கு மேலாக பெங்களூரில் முன்னாள் பிரதமர் தேவ கௌடாவிற்கும், இன்ஃபோஸிஸ் நிறுவனத்தின் ஸ்தாபனர் நாராயண மூர்த்திக்கும் நடந்து வரும் சர்ச்சை இன்னும் தீவிரமாயிருக்கிறது. ஒரு பொது விழாவில் பேசிய மூர்த்தி, தன் அரசியல் எதிரி கிருஷ்ணாவைப் புகழ்ந்தது பொறுக்காமல் தான் தேவ கௌடா மூர்த்திக்கு எதிராகக் கிளம்பியிருக்கிறார் என்று பரவலாகச் செய்தி வந்தது. இப்போது தொலைக்காட்சி பேட்டியில் (என்.டி. டி.வி.) 'பத்தாயிரம் பேர் வேலை செய்யும் நிறுவனத்திற்காக கோடிக் கணக்கில் பணம் ஏன் செலவு செய்ய வேண்டும்? அதிலும் அந்த நிறுவனத்தில் கன்னடர்கள் அதிகம் இல்லையே? இதற்கு பதில் கிராமத்தில் உள்ள ஏழைகளுக்கு அந்தத் தொகையை செலவு செய்தால் புண்ணியமாய் இருக்குமே!' என்றெல்லாம் அரசியல்வாதிகள் பேச்சு.

இந்த கௌடா - மூர்த்தி விஷய நியாய அநியாய வாதங்களைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால் இதனோடு சம்மந்தப்பட்ட மற்ற விஷயங்களையும் சற்று பார்ப்போம்.

1. மென்பொருள் நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் மக்கள் ஏற்கனவே தாக்குதலுக்கு இலக்காகி வர ஆரம்பித்தனர். இந்த மாதிரி வழிப்பறி மற்றும் ஏமாற்றுதல்கள் 'இருப்பவர் - இல்லாதவர்களுக்கு' இடையே உள்ள பிரச்சனை என்று நினைத்தாலும், பல் நாட்டு நிறுவனங்கள், கணினி மென்பொருள் நிறுவனங்கள், மற்றும் அந்நிறுவன ஊழியர்கள் குறித்து மற்றவர்களிடையே நிலவும் அதிருப்தியும் ஒரு காரணம்.

இங்கு நான் தந்திருக்கும் நிறைய விஷயங்களைப் பற்றி அலெக்ஸ் பாண்டியன் தன் இணையத்தில் விரிவாக எழுதியிருக்கிறார்.
http://alexpandian.blogspot.com/2005/10/vs-1.html
பார்க்க: http://www.ryze.com/posttopic.php?topicid=563043&confid=366
http://www.deccanherald.com/deccanherald/oct52005/index2042432005104.asp
http://www.viggy.com/forum/topic.asp?TOPIC_ID=1548


2. ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுவனத்தில் மெல்லிசை நிகழ்ச்சியில் கன்னட பாடல் பாட விடாமல் அதன் ஊழியர்கள் எதிர்த்து கூச்சலிட்டு கலாட்டா செய்ததும், அதை காரணம் காட்டி தர்ணா நடந்ததும் தெரிந்த விஷயமே.
சுட்டி: http://thadagam.blogspot.com/2005/10/blog-post_112833346297857573.html

3. சில நாட்களுக்கு முன் செய்தித்தாளில் வந்த ஒரு கட்டுரை 'எப்படி கன்னடமில்லாத பிற மாநிலத்தவர் - குறிப்பாக மற்ற தென்னிந்தியர்கள் பெங்களூரில் அதிகமான வேலை வாய்புகளை நிறப்புகிறார்கள்'. இது ஏற்கனவே இருந்து வந்த கசப்புணர்வை அதிகரித்து விட்டது.
சுட்டி: http://tinypic.com/e8v98z.png

4. சில மாதங்களுக்கு முன்னால் பல நாடுகளுக்கு இடையே இருக்கும் ஸ்திரத்தன்மையையும், கடல் கடந்த தொலை தூர வேலையமைப்பிற்கு உகந்த சுற்றுசூழல் பற்றியும் வெளியிடப்பட்ட ஒரு கருத்துக் கணிப்பில், இந்தியாவின் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையிலும், வர்த்தகத்திற்கு ஆதரவான சுற்றுச் சூழலிலும் குறைந்த எண்ணிக்கை வழங்கப்பட்டது. குறிப்பிட்ட இந்தப் பகுதியில் கனடா, இஸ்ரேல் போன்ற நாடுகள் இந்தியாவை விட அதிக எண்ணிக்கை பெற்றன.

5. விப்ரோ நிறுவன உரிமையாளர் பிரேம்ஜி, அந்நிறுவன விஸ்தரிப்புகள் இனி பெங்களூரில் நடக்காது என்று அறிவித்து விட்டார்.
http://www.expressindia.com/fullstory.php?newsid=53698

6. பெங்களூரில் நடக்க இருந்த கணினித்துறை மாநாட்டை பல்வேறு நிறுவனங்கள் புறக்கணிப்பு செய்து, இப்போது ஒரு மாதிரியான சமரசம் ஏற்பாடகியிருக்கிறது. பெங்களூரின் உள்கட்டுமான நிலைமையே இதற்கு காரணமென்றும், அரசின் மெத்தனத்தை எதிர்த்து இந்த புறக்கணிப்பு என்றும் கூறப்பட்டது. போதாதற்கு இந்த மழையால் ஏற்பட்ட தடைகள் சர்வதேச வர்த்தக நிறுவனங்கள் அளவில் உள்கட்டுமான குறைகளைப் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்பியது.
http://www.thehindubusinessline.com/2005/09/23/stories/2005092302100900.htm

இந்த மாதிரி பிரச்சனைகள் இருப்பது போதாதென்று, சொந்த ஆதாயங்களுக்காகவும், சுயநலத்திற்காகவும், மேலும் மக்களின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவது போல் நடந்து கொள்வது ஒரு முன்னாள் பிரதமருக்கு அழகல்ல. தேவகௌடா போன்ற அரசியல்வாதிகள் ஓட்டுக்காக உணர்ச்சிபூர்வமாக பேசுவதன் மூலம் உருப்படியாக ஏதும் சாதிப்பதில்லை. பெங்களூரின் உள்கட்டுமானத்திற்காக செலவு செய்வது, எல்லா மக்களுக்கும் உதவிதான்.

முன்னாளில் விவசாயத்தினால் மட்டும் ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி வந்தது. பின்பு இயந்திர தொழிற்சாலைகளினால் அதன் வளர்ச்சி பெருகியது; இப்போது இது போன்ற மென்பொருள் தொழிற்சாலைகளினால் நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இந்த மாதிரி நிறுவனங்களை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் சமுதாயத்தின் மற்ற பிரிவினருக்கும் நன்மை செய்ய முடியும்.

ஒரு தனிமனிதனுக்கு எதிரான காழ்ப்புணர்ச்சியினால் பொறுப்பிலிருக்கும் அரசு இயங்க ஆரம்பித்தால், பல்தேச நிறுவங்களிடம் 'இந்தியாவின் சமூகச் சூழல் நிச்சயமற்றது' என்ற எண்ணம் வலுக்க ஆரம்பிக்கும். இது தொலைநோக்குப் பார்வையில் நல்ல விஷயமல்ல. இது போன்ற கண்மூடித்தனமான எதிர்ப்பு 'பொன் முட்டையிடும் வாத்தை அறுத்தது' போல் தான்.

இந்த விவகாரத்தில் மென் பொருள் நிறுவனங்களுக்கும் பங்கு உண்டு. ஒரு இடத்தில் இருக்கும் போது அவ்விடத்திலிருக்கும் சமூகத்திற்கு தங்களாலான உதவிகளையும் செய்ய வேண்டும். இங்கு (அமெரிக்காவில்) நான் பணிபுரியும் நிறுவனத்தில், 'சேவை தினங்கள்' அனுசரிக்கப்படுகின்றன. மாதத்தில் இரண்டு மணி நேரமோ அல்லது எட்டு மணி நேரமோ ஒரு சமூக சேவைக்காக ஊழியர்கள், குழுவாகவும், தனியாகவும் செலவு செய்வது சகஜம். இதை நிறுவனமும் ஆதரிக்கிறது. இது போன்ற நிகழ்சிகள் இந்தியாவில் எந்த ஆளவு நடத்தப் படுகிறது, பிரசாரம் செய்யப் படுகிறது என்பது பற்றி தெரியவில்லை. அதே சமயத்தில், இது போன்ற மென்பொருள் நிறுவனங்களில் உள்ள வசதிகள் (இலவச இரவு உணவு, வேலைக்கு சென்று திரும்ப வாகன உதவி) பற்றி பத்திரிகைகளில் நல்ல விளம்பரம்.

கன்னட பாடல்களை எதிர்த்து கூச்சலிட்டது நாகரீகமில்லாதது மட்டுமல்ல, விபரீதமானதும் கூட. ஒரு பக்கம் இந்த நிறுவனங்களின் வளர்ச்சி பற்றி விளம்பரம், மறுபக்கம் பொறுப்பற்ற மொழி மரியாதைக்குறைவு. இந்த மாதிரி செயல்களினால் இந்நிறுவனங்கள் தங்கள் தரப்பு வாதங்களை பலவீனமாக்குகிறார்கள்.

மொத்தத்தில் இது தவிர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய விஷயம். இப்போது மலையிலிருந்து கீழே வரும் பனியுருண்டைபோல் பெரிதாக்கப்பட்டிருக்கிறது. விஷயம் முற்றி, உலக வர்த்தகப் படத்திலிருந்து பெங்களூர் மறையாமல் இருக்க வேண்டும்!

450 ரூபாய் கேள்வி!

அரிசோனாவில் இருக்கும் என் நண்பர் கூலநாதனுடன் சென்ற வாரம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அவர் மகன் பள்ளி முடித்து, கல்லூரியில் சேர்வதற்காக விண்ணப்பங்கள் வாங்கி வந்திருந்ததாகவும், அதில் கண்ட சில கேள்விகள் மிகவும் யோசிக்க வைத்ததாகவும் சொன்னார். அவர் சொன்ன ஒரு கேள்வியை இங்கே தருகிறேன். ஒரு 17 - 18 வயது மாணவனாக (அல்லது மாணவியாக) நினைத்து இதற்கு பதில் தேடவும்! உங்கள் பதிலை இங்கு பின்னூட்டமிடவும்.

கேள்வி: உங்களுக்கு $10.00 (இந்திய ரூபாய் - 450.00, அல்லது பிரிட்டன் பவுண்ட் 7:00) தரப்படுகிறது. அதை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு ஒரு நாளை வழக்கத்திற்கு மாறாக வித்தியாசமாகக் கழிக்கச் சொன்னால் என்ன செய்வீர்கள்?

வெண்டைக்காய்!

வழக்கம் போல் இந்த வாரமும் சனிக்கிழமை காலை காய்கறி வாங்க ஓக் மரச் சாலையில் உள்ள இந்தியக் கடைக்கு சென்றேன். கோவைக்காய்களைப் பொறுக்கி கொண்டிருக்கையில், அருகே மற்றொரு தேசி. செல் பேசியில் யாருடனோ உணர்ச்சிப்பூர்வமான உரையாடல். மறுபுறம் பேசுபவரின் குரல் கேட்காவிட்டாலும் இவர் குரல் அருகிலிருந்த எல்லோருக்கும் கேட்டது. உணர்ச்சிகரமாக எப்படி 'எந்த விஷயத்திற்கும் ஒரு ஒழுங்கு வேண்டும்' என்று போதித்துக் கொண்டிருந்தார். பேசிக் கொண்டே வெண்டைக்காய்களின் முனைகளை ஒடித்து ஒடித்துப் பார்த்து, பொறுக்கி பையில் போட்டுக் கொண்டிருந்தார். எடுத்துக் கொண்ட காய்களை விட ஒடித்தவை அதிகம். முடிந்ததும் நகர்ந்து போகையில் கீழே கிடந்த ஒரு வெண்டைக்காய் மிதிபட்டது (அவர் பொறுக்குகையில் கீழே விழுந்ததுதான்). திட்டிக் கொண்டே சென்றார் - செல் பேசியின் எதிர் முனையில் இருந்தவருக்கு எப்படி 'காய்கறி வாங்குமிடம் சுத்தமாக இல்லை' என்ற விபரமான வர்ணனையோடு!

எனக்கு காய்கறி வாங்கும் போது உடைத்துப் போடப்பட்ட வெண்டைக்காய்களை எடுக்கப் பிடிக்காது! முக்கியமான காரணம் மற்றொருவர் நிராகரித்ததை ஏன் எடுக்க வேண்டும் என்பதுதான். அதைவிட அதிகமன கோபம் உடைப்பவர் மீது வரும். செல்பேசியில் போதித்துக் கொண்டிருந்த அவரை நிறுத்தி சூடாக ஏதாவது சொல்லலாம் என்று ஒரு நிமிட யோசனை. ஆனால் 'வேலியோடு போகிற ஓணான்' ஞாபகம் வந்தது - அதனால் வெண்டைக்காய் எடுக்காமல் மற்ற காய்கறிகளை வாங்கிக் கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தேன்

பிரதிபிம்பம் - கண்ணாடி மனிதன்

பல ஆண்டுகளுக்கு முன் படித்து மனதில் தங்கிய ஒரு ஆங்கிலக் கவிதை. முயன்றவரை மொழிபெயர்த்து தந்திருக்கிறேன்.

பிரதிபிம்பம் - கண்ணாடி மனிதன்


வாழ்க்கையில் வேண்டியதை போட்டியிட்டு வென்றாலும்
வையகமே உன்னையிங்கு மன்னவனாய் வரித்தாலும்
கண்ணாடி முன்னின்று தெரிபவனை சற்றுப்பார்
தோன்றுபவன் உன்னிடம் தெரிவிப்பது என்னவென்று.

தந்தையுமல்ல, தாயுமல்ல, தாலிகட்டிய தாரமுமல்ல
தக்கதொரு தீர்ப்பதனைத் தந்துன்னை தயவிக்க
உண்மையிலே பெருந்தீர்ப்பு தயங்காமல் தருபவன்
உறங்காமல் பார்க்கின்றான் கண்ணாடி உள்ளிருந்து.

பொறுப்போடு நீதுதிக்க மற்றல்லர்; நீமதிக்க
இறுதிவரை வருவதனால் அறுதியிட்டு கூறுபவன்.
பழியில்லை வாழ்வினிலே கடுந்துயரை வென்றிட்டாய்,
விழிபார்த்து உன்மதிபார்த்து நண்பனாயவன் வந்திட்டால்.

சூதிட்டு ஆட்டத்தால் நாட்டையே நீவென்றாலும்
வாதிட்டு நாட்டமுடன் புகழையே நீபெற்றாலும்
நின்றவனின் கண்நோக்கி நிற்கநீயும் தவறினால்
தோன்றியவன் கருத்தினிலே கழிசடையே ஆகிடுவாய்.

உலகத்தின் கண்மறைத்து வளமுடனே வளர்ந்தாலும்
தலைமுறையாய் பெருமைகளை உவப்புடனே பெற்றாலும்
உறுதியற்று அஞ்சிநீ தோன்றியவனைத் துரோகித்தால்
இறுதியாய் மிஞ்சுவதோ கண்ணீரும் கனநெஞ்சும்.


ஆங்கில மூலம் இங்கே: http://www.rayhunt.com/man.htm

'திருவிளையாடல்'

சென்ற வாரம் நான் பார்த்த தமிழ்ப் படம் 'திருவிளையாடல்'. நடிகர் திலகம், நடிகையர் திலகம், திரு. பாலையா நடித்த ஒரு அருமையான படம். தருமியாக வந்து சிரிக்க வைத்த நாகேஷ், ஔவையாக வந்த திரு. கே.பி. சுந்தராம்பாள் இன்றும் மனதில் நிற்கிறார்கள். முக்கியமாக சிவாஜியின் முகபாவம் (குறிப்பாக பாட்டும் நானே பாடும் போதும், நக்கீரரோடு வாதிடும் போதும்), அருமையான இசையோடு கூடிய பாடல்கள். பாதிப் படத்திற்கு நானும் என் மனைவியும் வசனம் சொல்லிக்கொண்டே வந்தோம்!

இம்முறை படத்தைப் பார்த்தபின் ஐந்து நாட்களாக ஒரே யோசனை. இறைவன் இந்த மாதிரியெல்லாம் விளையாடுவாரா? படத்திற்காக கதை கொஞ்சம் ஜனரஞ்சகமாக மாறியிருந்தாலும் 'இறைவன் ஏன் சோதிக்க வேண்டும்? ஏன் சுற்றி வளைத்து காரியங்கள் செய்ய வேண்டும்?' என்றெல்லாம் யோசனை. உதாரணமாக ஹேமநாத பாகவதரின் ஆணவத்தை அடக்க எண்ணினால், போட்டியில் பாடும் போது அவர் குரலைக் கெடுத்திருக்கலாம்! தருமிக்கு பணம் வேண்டுமென்றால் ஒரு புதையல் கிடைத்திருக்க வழி செய்திருக்கலாம். ஒரே குழப்பம்.

நடுவில் திரு. வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் அவர்களின் உபன்யாசம் (சி.டி.) கேட்டேன். அதில் அவர் ஓரிடத்தில் 'இறைவன் செய்யும் எல்லா விஷயங்களையும் நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியாது. அவர் ஸ்வாமி - நாமெல்லாம் தொண்டர்கள். ஸ்வாமி செய்யும் எல்லாமும் நமக்குப் புரிந்துவிட்டால் நமக்கும் அவருக்கும் தொண்டன் - ஸ்வாமி என்னும் உறவே இல்லாமல் போய்விடும்' என்கிறார். உண்மைதான்.

யோசித்ததில் என் வாழ்க்கையில், பிரபந்தத்தில் திருமங்கையாழ்வார் சொல்வது போல:
"கற்றிலேன் கலைகள் ஐம்புலன் கருதும்
கருத்துள்ளே திருத்தினேன் மனத்தை
பெற்றிலேன் அதனால் பேதையேன் நன்மை" வரை வந்தாயிற்று. இனிமேல் எப்படிப் போகுமோ? யாருக்குத் தெரியும்?

மிஸ்ஸியம்மா

மிஸ்ஸியம்மா

நேற்று இரவு மிஸ்ஸியம்மா படத்தை குடும்பத்தோடு வீட்டில் பார்த்தோம்.

முதன் முதலாக அந்தப் படத்தை மன்னார்குடி செண்பகா டாக்கீஸில் நண்பர்களோடு பார்த்தேன். தியேட்டரில் ஒரே ஒரு புரொஜெக்டர் தான். ஆதலால் படத்திற்கு மூன்று இடைவேளை! படச்சுருள் தீர்ந்தவுடன் தியேட்டரின் நடுவில் மேலே இருக்கும் ஒரு பல்ப் எரியும்; ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடத்தில் மறுபடியும் படம் தொடரும். தரை, பெஞ்ச், சேர் என்றெல்லாம் வகுப்புகள். ஆண்கள் பக்கம், பீடி, சுருட்டு, புகையிலை, வெற்றிலை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு கதம்பமான வாசனை. இந்த மாதிரி இடைவேளை வரும் போதெல்லாம் போய் கோலி சோடா - அதுவும் பன்னீர் சோடா குடிப்போம்!

மிகவும் நகைச்சுவையான ஒரு கதை. நடிகயையர் திலகம் சாவித்திரியின் முகபாவம் மிகவும் அருமையாக இருக்கும். கதையில் முதல் பாடல் அவருடையது தான். தியாகரஜர் கீர்த்தனை - ராக சுதா ரஸ - தமிழ்ப் படுத்திப் பாடுவார் (கதையில் அவர் கிறிஸ்துவ மததைச் சேர்ந்தவர்களால் ஒரு கிறிஸ்துவராக வளர்க்கப் படுவதாகக் காட்டுவார்கள்; ஆனால் அவர் ராக சுதா ரஸ பாடுவார்!).

படத்தை நேற்று பார்த்த போது, மனம் 20 ஆண்டுகள் பின்னோக்கி சென்று திரும்பியது. பக்கத்தில் இருந்த என் அப்பாவிடம் அதைப் பற்றிப் பேச, அவர் உடனே தான் அந்தப் படத்தை முதன் முதலாக எப்போது பார்த்தேன் என்று பேச ஆரம்பிக்க - அப்புறம் தான் தெரிந்தது நான் இருபது ஆண்டுகள் சென்றால் அவர் ஐம்பது ஆண்டுகள் சென்றிருக்கிறார் என்று! 1950 களில் மகாமகத்திற்கு அப்புறம் கும்பகோணத்தில் அவர் இந்தப் படத்தை தன் அத்தை, தாத்தாவுடன் பார்த்த கதையைச் சொன்னார்.

படத்தில் சாரங்கபாணி ஒரு பாடல் பாடிக்கொண்டு வருவார் - 'சீதா ராம் ஜெய சீதா ராம்' என்று ஆரம்பிக்கும். நாட்டு நடப்பைப் பற்றி அவர் அன்று பாடியது இன்றைக்கும் பொருந்தும். படத்தின் பாடல்கள் மிகவும் அருமை - முக்கியமாக 'வாராயோ வெண்ணிலாவே', 'பிருந்தாவனமும் நந்த குமாரனும்' பாடல்கள் இன்றைக்கும் கேட்க இனிமை! மன்னார்குடியில் திரைப்படச் சுவரொட்டிகளில் முக்கியமான பாடல் வரிகளைப் போடுவார்கள் - முக்கியமான நடிகர், நடிகைகள் படங்களோடு. இந்த இரு பாடல்களும் சுவரொட்டியில் இருக்கும்.

வேலைக்காக கணவன் மனைவி போல் இருவர் நாடகமாடி பின் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்வதுதான் கதை. சென்ற வாரம் செய்தியில் சட்டப் படி வயது பத்தாததால் தம்பியைக் காதலித்தும் அண்ணனைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டதைப் பற்றி படித்தேன். ஸ்ரீகாந்த் மீனாட்சியும் இதைப் பற்றி ஒரு திரைக்கதை போல் எழுதியிருந்தார். ஐம்பது வருடத்தில் கதை அதிகம் மாறவில்லை.

ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு பழைய படம் பார்ப்பது என்று தீர்மானம். தாய் தந்தை மற்றும் மாமனார் மாமியார் வாங்கி வந்திருக்கும் விசிடிகளின் உபயத்தில்!

தலைகீழ் பூமி?

சென்ற வாரம் இரவில் தூக்கம் கலைந்து குருட்டு யோசனை செய்து கொண்டிருந்த போது சுவற்றில் இருந்த உலகப் படம் மங்கலாக தென்பட்டது. பலமுறை இப்படத்தைப் பார்த்திருந்தாலும், புதிதாக ஒன்று தோன்றியது. சிறு தீவுகள் தவிர எல்லா நிலப்பரப்பும் வடக்கே அகலமாகவும், தெற்கே குறுகலாகவும் இருக்கிறது. இது என்னவோ சரியாகப் படவில்லை. இயற்கையில் மேலிருந்து கீழே வருகிற எல்லாப் பொருள்களும் கீழே அதிகமாகவும், மேலே குறுகலாகவும் இருக்க, உலகப் படத்தில் மட்டும் இது ஏன் வித்தியாசமாக இருக்க வேண்டும்?

உதாரணமாக, கடுகை ஒரு கண்ணாடி பாட்டிலில் கொட்டும் போது அது ஒரு குவியலாகத்தான் விழுகிறது. இதை நாம் மணலைக் கொட்டும் போதும் (வீடு கட்டும் போது லாரியிலிருந்து கொட்டுவார்களே?) பார்க்கலாம். இந்தக் குவியல்களின் வடிவம் ஒரு 'நார்மல் டிஸ்ட்ரிபியூஷன்' போல் இருக்கும். ஆனால் உலகப் படத்தில் (வட அமெரிக்கா, தென் அமெரிக்கா, ஆப்ரிக்கா, இந்தியா) பெரும்பான்மையானவை மேலே அகலாமாயும், கீழே குறுகியும் இருக்கின்றன. ஏன் இவைகள் மட்டும் முரணாக இருக்கின்றன என யோசனை வந்தது! ('சுத்த லூஸோ' என்று நீங்கள் நினைப்பது புரிகிறது!). இரண்டு நாள் தீவிர யோசனைக்குப் பிறகு என் நினைப்பு இதுதான்.

நம்முடைய பார்வையில்தான் கோளாறு. முதலில் வரைபடம் எழுதியவர் வடக்கு திசையை (பூமியின் வடக்கு) மேலே வைத்து விட்டார். பிரபஞ்சத்தில் மேல்-கீழ் எது என்பது தெரியாததால் இந்தக் குழப்பம். உண்மையில் தெற்கு திசை (பூமியின் தெற்கு) தான் பிரபஞ்சத்தின் மேல் பகுதி. உலகப் படத்தை தலைகீழாக வரைந்தால் இயற்கைக்கு முரணாக இருக்காது. காலங்கள் வருவதிலும் (கோடை, இலையுதிர், குளிர், வசந்தம்), சூரியன் தோன்றுவதிலும்/மறைவதிலும் ஒரு மாற்றமும் வராது!

விஞ்ஞானத்தில் இதற்கு விளக்கம் இருக்கிறதா எனத் தெரியவில்லை. பழம் நூல்களில் இதைப் பற்றி ஏதாவது குறிப்பு உள்ளதா என அறிய ஆவல். இணைய நண்பர்கள், நண்பிகள் இதைப் பற்றி கருத்து தெரிவித்தால் நன்றாக இருக்கும்.

கூகுள் வாழ்க!

கடந்த மாதம் வேலைப்பளு அதிகம். எழுத நேரமில்லாவிட்டாலும், கொஞ்சம் படிக்க முடிந்தது. ஒருவிதமான ஒழுங்கும் இல்லாமல் - ஏதாவது ஒரு தமிழ் வார்த்தையை கூகுளில் தேடி, வரும் பக்கங்களைப் படிப்பதை ஒரு விளையாட்டாகக் கொண்டு படித்த பக்கங்கள் இவை. கூகுள் வாழ்க!

ஸ்ரீகாந்த் மீனாட்சியின் 'மன இறுக்கம்' பற்றிய தொடரும், சஞ்சீத்தின் 'என் பெயர் சித்ரா' - டைரிக் குறிப்பும் மனத்தை தொட்டன. பவித்ரா சென்ற வருடம் எழுதிய 'சில நேரங்களில் சில பயணங்கள்' தொடர் பழங்காலத்தைப் பற்றி நிறைய சிந்திக்க தூண்டியது. மொத்தத்தில் அதிகம் படிக்க முடிந்தது.

இந்தக் கவிதை பாலகுமாரன் கதையில் படித்தது என்று நினைவு:
“வாங்குபவர் கை வானம் பார்க்கும்
கொடுப்பவர் கை பூமியை மறைக்கும்
கொட்டிக் கிடக்கிறது; வெட்டி எடுத்துக்கொள்”
இந்த மாதிரி தேடல்களில் நிறைய தென்படுகிறது! கவிதையில் சொன்னதைப் போல் 'வெட்டி', 'ஒட்டிக்' (Copy – Paste) கொண்டிருக்கிறேன்!

அப்புறம், இன்று விச்சுவுடன் கன்சல்டன்ட், ஸ்பேர் டயர் என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது தோன்றிய கவிதை எண்ணம் இதோ.

மாற்றுச் சக்கரம்

வாழ்க்கைப் பயணத்தில்
இணைந்து செல்வோமென்றாள்
நம்பினேன்!
பின்புதான் புரிந்தது
அவள் வாழ்க்கை வண்டியோட
நானொரு மாற்றுச் சக்கரம்.

மேலும் சில வார்த்தை தொகுப்புகள் (கவிதைகள்!)

மேலும் சில வார்த்தை தொகுப்புகள் (கவிதைகள்!)

எட்டு வரிக் கவிதைப் போட்டி அறிவித்தபின், அத்தனை கவிதைகளையும் படித்த பின், எனக்குள்ளும் ஒருவிதமான அரிப்பு! பல்லிடுக்கில் மாட்டிய தேங்காய்த் துண்டுபோலாகி விட்டது இப்போது. கவிதை இலக்கணம் தெரியாது - அரைகுறையாக தேமா, புளிமா, கூவிளம், கருவிளம் ஞாபகம் இருக்கிறது. வெண்பா எல்லாம் எழுதியதில்லை! வேலையில், எல்லாம் ஆங்கிலம் என்பதால் அதிகமாக தமிழில் பேசக்கூட இல்லை! திடீரென ஒரு உந்தல் - நமக்கும் எழுத வருகிறதே; வரும்போது எழுதிவிடுவோம் என்று! கவிதையே இல்லை என்று கூறினால்கூடப் பரவாயில்லை - கோவையாக எழுத முடிகிறதே என்ற சந்தோஷம் இருக்கிறது. இந்தக் கவிதைகள் (அல்லது வார்த்தைத் தொகுப்புகள்) காரில் போகும் போது, குளிக்கும் போது மற்றும் அலுவலகத்தில் போரடிக்கும் மீட்டிங்கில் இருக்கும் போது வந்த நினைப்புகளில் செதுக்கியது.

கால் சென்டர் வேலை

“தமிழுக்கு அழகே 'ழ'வில்தான் குப்பா” -
அனுபவித்து சொன்னார் ஆசிரியர் அப்பா
“நுனிநாக்கில் பேசாதே! அழுத்தம் தா!!” -
சினந்து திட்டியது திண்ணையில் தாத்தா

படிக்கும்போது என் பேச்சுமுறை நகைச்சுவை
இப்போது நினைக்கையில் எனக்குள் புன்னகை
என் உச்சரிப்பினால் கிடைத்ததே இவ்வேலை
தொலைபேசியை வாஞ்சையாக தடவியது என்கை


வளைவு நிறுத்தமில்லை!

நடந்த சாலை தொலைவில் முடிந்தது
அருகில் சென்றதும் வளைவு தெரிந்தது
'வளைவு நிறுத்தமில்லை' அர்த்தம் புரிந்தது
வாழ்க்கையில் நடக்கத் தெம்பும் வந்தது


பெயர் என்ன?

வேலைக்காக தொலைபேசியில் சிகாகோ ஜான்
ரயிலில் மாற்றுசீட்டுக்காக கோடிவீட்டு ஜமால்
சனிக்கிழமை சீட்டாடும் நண்பர்களுக்கு ஜக்கு
இருந்தாலும் கோபத்தில் அப்பாவிற்கு ஜடம்!

இரண்டு வரிக் கவிதைகள்?!

சென்ற வாரம் விச்சுவுடன் இரண்டு வரிக் கவிதைகளைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டு வரிகளில் துக்கடாவாக எழுதப் படும் இவைகளைக் கவிதைகள் என என்னால் கூற முடியவில்லை. எந்தப் பேரால் அழைத்தால் என்ன? ஹைக்கூ? புதுக்கவிதை? படிக்க இதமாகத்தான் இருக்கிறது. போன வார முடிவில் தோன்றிய நினைப்புகள் இங்கே - கவிதையா இல்லையா என்பதை நீங்கள் முடிவு செய்யலாம்:

1. காதல்
நம்காதல் வளரத் தண்ணீர் வேண்டுமென
என்னைக் கண்ணீர் விடச் செய்தாயோ?

2. பயனென்ன?
என்றும் அடையாக் கதவாம்!
பின் இருந்தென்ன லாபம்?

3. 'கால் சென்டர்' முரண்பாடு
வேலைக்காக பொய்யுரை தொலைபேசியில்; மேஜையில்
பிறநாட்டு நேரம் காட்டும் கடிகாரம் சொன்னது: "நீ நீயாக இரு!"

நம்பிக்கை வை!

திரு. நாரயணன் வெங்கிட்டு கவிதைப் போட்டி அறிவித்தார் - "நம்பிக்கை" என்ற தலைப்பில். அதிக பட்சம் எட்டு வரி என்று சொல்லியிருக்கிறார். "எட்டு வரியா? கஷ்டமாயிருக்குமே!" என்று யோசித்து எழுத ஆரம்பிக்க, இப்போது இருபத்தைந்து வரிகள். போட்டிக்கு தகுதி பெறாவிட்டாலும், எழுத வருகிறதே என்று நினைத்தேன். ஒவ்வொரு பத்தியும் ஒவ்வொரு இடம் - இராக், ஆப்கானிஸ்தான், இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா மற்றும் இலங்கை. எழுதி முடித்ததும் ஒரு பாரம் இறங்கியது போல உணர்வு. நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

நம்பிக்கை வை

"நம்பிக்கை வை!" திடமாக வந்தது தாத்தாவின் வார்த்தைகள்
குவைத் போரில் இறந்த வாப்பாவைப் பார்த்துத் தேம்பியழுதபோதும்
பின்பு அமெரிக்க குண்டுபட்டுக் காலிழந்த அண்ணனைத் தேற்றவும்
குடும்பத்தின் பசிபோக்க வேலைதேடி காவல்படையில் சேரவந்தவனுக்கு
இரான் போரில் கண்ணிழந்த தாத்தாவின் வார்த்தைகள் "நம்பிக்கை வை!"

"நம்பிக்கை வை!" வாஞ்சையோடு பாட்டியின் தலைக்கோதல்
'பாப்பி' பயிர்ப் போரில் குண்டுபட்டு இறந்த ஆசை அண்ணன்
கண்ணிவெடியால் கையிழந்து ஊமையான அம்மா மூலையில்
வேலைதேடிச் சென்ற அப்பா திரும்புவாரா என யோசிக்கையில்
அழுத்தமாகப் பாட்டி சொன்ன வார்த்தைகள் "நம்பிக்கை வை!"

"நம்பிக்கை வை!" நிதானமாக வந்தது பாதிரியின் வார்த்தைகள்
மனது குண்டுவெடிப்பில் காயமாகிப் படுத்திருக்கும் மகளிடம்
கையில் பிறந்தநாள் பரிசு இராக்கிலிருக்கும் மகனுக்கு அனுப்ப
கைப்பை சோதனைக்காக காத்திருக்கையில் கர்த்தரை ஜபிக்க
மறுபடி காதில் ஒலித்தது இரண்டு வார்த்தைகள் "நம்பிக்கை வை!"

"நம்பிக்கை வை!" பெரிதான எழுத்தில் சுவற்றை மூடிய துணியில்
கூட நடந்து வரும் சிறுமி, செப்டம்பர் 11ல் இறந்த அக்காள் மகள்
'தீவிரவாத எதிர்ப்புப் போர்' முடிக்கச் சென்ற ஆசைக் கணவன்
எப்போது வருவான்? எப்படி வருவான்? இந்நிலை எப்போது மாறும்?
கேள்விகளோடு நிமிர்கையில் சுவற்றில் மறுபடி "நம்பிக்கை வை!"

"நம்பிக்கையாய் இருக்கோணும்!" சொன்னது அருகிருந்த பெரியவர்
கொழும்பு கலவரத்தில் தாயிழந்து, தந்தையிழந்து
ராணுவத்தால் கற்பிழந்து, சுனாமியால் வீடிழந்து பொருளிழந்து
தற்காலிக இருப்பு என்னும் தகரத் தட்டிகளுக்கிடையே கதைக்கயில்
விசனப் பட, பெரியவர் சொன்னார் "நம்பிக்கையாய் இருக்கோணும்!"

அது அந்தக் காலம் - இது இந்தக் காலம்!

சிறு வயதில் கேட்ட ஒரு திரைப்படப் பாடல் - அது அந்தக் காலம்; இது இந்தக் காலம். திரு. N. S. கிருஷ்ணன் பாடியது என்று நினைக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட 25 வருடங்களுக்கு முன்னால் மன்னார்குடியில் படிக்கும் போது இருந்த வாழ்க்கைக்கும், தற்போதைய அமெரிக்க வாழ்க்கைக்கும் இடையே நிறைய மாறுதலைக் காணுகிறேன். அதன் விளைவே இந்தக் கவிதை!

அது அந்தக் காலம் - இது இந்தக் காலம்!

ரேஷன் கடையில் காத்து நின்று
சண்டை பிடித்து சாமான் வாங்கியது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

'ஒன்று வாங்கினால் இரண்டாவது இலவசம்'
கூவினாலும் வாங்காமல் ஒதுங்குவது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

நடமாடும் நூலகம் ‘பழயது ஒன்று
புதியது ஒன்று’ வாங்கிப் படித்தது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

வலைத் தளத்திலிருந்து இறக்கி
வெளியில் போகையில் கேட்டுமுடிப்பது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

மின்வெட்டினாலே வாடகை சைக்கிளெடுத்து
ஒலிச்சித்திரம் கேட்கத்தெருக்கள் தாண்டியது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

வசதிக்காக விரும்பும்போது கேட்டுமகிழ
சிடியை இரண்டு மூன்று காப்பி எடுப்பது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

தொலைக்காட்சியில் இரண்டாவது சேனல்
வந்ததனாலே சந்தோஷத்தில் துள்ளியது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

இருநூறு சேனல் இருந்தபோதும்
சேனலை மாற்றி அலுத்துக் கொள்வது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

குச்சி ஐசுக்கு ஆலாய்ப் பறந்து
கைநிறைய வாங்கி நக்கித் தின்றது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

ப்ரீஸருக்குள்ளே ஐந்துவகை இருந்தும்
யோசித்துப் பார்த்துத் திரும்ப வைப்பது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

சிலபஸ் மாறி புதுப்புத்தகம் கிடைக்காமல்
பழைய புத்தகத்தைத் திருத்திப் படித்தது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

எதற்கும் இருக்கட்டும் வீட்டுக்கு ஒன்று
பள்ளிக்கு ஒன்றென்று இரண்டாய் வாங்குவது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

வாத்தியார் அடித்தாரென்று வீட்டில் சொல்ல,
போதாதென்று வீட்டிலும் அடி வாங்கியது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

சத்தமாய் மிரட்டினாலே ‘போலீஸில்
புகார் செய்வேன்’ என பதிலுக்கு மிரட்டுவது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

திருவிழா இரவில் நண்பர்களோடு
ஓசி சினிமா பார்க்க ஓடிப் போனது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

வீட்டிலேயே திரையரங்குபோலிருந்தும்
சேர்ந்து பார்க்க நண்பர்கள் இல்லாதது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

வேலையில் சேர்ந்து மேசையோடு தேய்ந்து
நாற்பது வருடத்தில் ரிடையரானது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

பணியில் கூட வேலைபார்ப்பவர் யாரென
தெரியும்முன்பே உத்தியோகம் மாறுவது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

வானொலி வர்ணனை கேட்டு நன்றாக
விளையாடிய வீரரைக் கொண்டாடிப் பேசியது
அந்தக் காலம் அது அந்தக் காலம்

போட்டிக்கு எத்தனை பணம்வாங்கித்
தோற்றிருப்பார் என்று ஆராய்ச்சிசெய்வது
இந்தக் காலம் இது இந்தக் காலம்

பயணமே இலக்கு!

பள்ளியில் படிக்கும் போது மனதைப் பற்றிய கவிதைகளில் ஒன்று கண்ணதாசனின் "நீ மணி - நான் ஒலி!" பின்பு கல்லுரியில் படிக்கையில் ஸென் புத்தக் கதைகள் மற்றும் சித்தர் பாடல்கள் (முக்கியமாக சிவவாக்கியர்) என்னை யோசிக்க வைத்தன. இவைகளின் பாதிப்புதான் இந்தக் கவிதை.

பயணமே இலக்கு

இலக்கை நோக்கி பயணித்தேன்
பயணத்தில் வந்தது தெளிவு
இப்போது பயணமே இலக்கு

தேர்வில் வெல்லப்பாடம் படித்தேன்
வென்றபின் வந்தது அறிவு
வெல்ல வேண்டியது தேர்வல்ல

பதில்தேடிப் படிக்க ஆரம்பித்தேன்
படிக்கப்படிக்க வளர்ந்தது கேள்வி
இப்போது படிப்பே கேள்வி

மற்றவர் பாராட்டவே ஆசைப்பட்டேன்
ஆசைப்பட்டு உழைத்ததில் புரிந்தது
உழைப்பே உண்மைப் பாராட்டு

குடும்பத்திற்காக செல்வம் சேர்த்தேன்
சேர்த்தபின் வந்தது தெளிவு
இப்போது குடும்பமே செல்வம்

குழந்தையைக் கடிந்தேன் பொறுமையில்லையென்று
அழுகை நின்றபின் புரிந்தது
எனக்குத்தான் இல்லை பொறுமை

நிம்மதிதேடி வெளியில் அலைந்தேன்
அலைந்து களைத்தபின் புரிந்தது
உள்ளே பெறுவதுதான் நிம்மதி

சுத்தம்வேண்டி கங்கையில் மூழ்கினேன்
மூழ்கி எழுந்ததும் தெரிந்தது
சுத்தம் கங்கையில் இல்லை

முன்னேற்றம் வேண்டி நாகரீகமானேன்
மாறியபின் வந்தது தெளிவு
நாகரீகத்தில் இல்லை முன்னேற்றம்

தனிமைக்கு பயந்து கூட்டம் தேடினேன்
கூட்டத்தில் இருக்கையில் புரிந்தது
தனிமை மனதினுள்ளே என்று

விரதங்களிருந்து மலைகளேறினேன் இறைவனைத்தேடி
தேடிக்களைத்தபின் வந்தது ஞானம்
தேடவேண்டிய இடம் உள்ளேயென்று

அவசரம்!

அவசரம்

அதிகாலை தலைக்கருகில்
கடிகார அழைப்பில் அவசரம்

பல் விளக்கவும், குளிக்கவும்
சுடுநீர் வரும்முன் அவசரம்

காரில் சாலை விளக்கு
பச்சைக்கு மாறுமுன் அவசரம்

பேசுகையில் கேள்வியை முடிக்குமுன்
பதில் சொல்ல அவசரம்

வேலையில், மதிய உணவில்,
மாலை காப்பியில் அவசரம்

வேலை முடிக்க, வீடு திரும்ப,
தொலைக்காட்சி பார்க்க அவசரம்

வலைத்தளத்தில் சுட்டியை சொடுக்கி
பக்கம் வரும் முன் அவசரம்

குழந்தையோடு விளையாட, உணவூட்ட,
தூங்கவைக்க அவசரம்

எல்லாம் முடித்து படுக்கையில் படுக்க
விளக்கை அணைக்கும் முன்

சுவற்றில் இந்த வாசகம்
"வாழ்க்கை ஒரு நிறுத்தமில்லா பயணம் - இறப்பை நோக்கி"

பார்த்தபின் அவசரமாக முள் திருப்பி
கடிகாரத்தில் 'எழுப்பு மணி' நிறுத்துகிறேன்!

முனுசாமியின் பண்ணை! (McDonald’s Farm)

அரிசோனாவில் (பீனிக்ஸ்) இருந்த போது ஒரு பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் தன் மகள்களுக்கு, ஆங்கிலப் பாடல்களை தமிழில் வேடிக்கையாக மொழிபெயர்த்து சொல்லுவார். குழந்தைகளும் ஒரு விளையாட்டுப் போல தமிழில் பேச அது உதவியாக இருந்தது. அப்படி மொழிபெயர்த்துப் பாடிய ஒரு பாட்டு இதோ! நன்றி மோகன்!

(English rhyme: Old McDonald had a farm!)

முனுசாமியின் பண்ணை!

கிழட்டு முனுசாமி பண்ணை வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
பண்ணையிலே கொஞ்சம் மாடு வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
'மா மா' இங்கே, 'மா மா' அங்கே, இங்கே 'மா' அங்கே 'மா', எங்கேயும் 'மா மா'
(கி. மு.)

கிழட்டு முனுசாமி பண்ணை வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
பண்ணையிலே கொஞ்சம் ஆடு வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
'பா பா' இங்கே, 'பா பா' அங்கே, இங்கே 'பா' அங்கே 'பா' எங்கேயும் 'பா பா'
(கி. மு.)

கிழட்டு முனுசாமி பண்ணை வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
பண்ணையிலே கொஞ்சம் வாத்து வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
'க்வாக் க்வாக்' இங்கே, 'க்வாக் க்வாக்' அங்கே, இங்கே 'க்வாக்' அங்கே 'க்வாக்' எங்கேயும் 'க்வாக் க்வாக்'
(கி. மு.)


கிழட்டு முனுசாமி பண்ணை வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
பண்ணையிலே கொஞ்சம் கோழி வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
'கொக் கொக்' இங்கே, 'கொக் கொக்' அங்கே, இங்கே 'கொக்' அங்கே 'கொக்' எங்கேயும் 'கொக் கொக்'
(கி. மு.)

கிழட்டு முனுசாமி பண்ணை வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
பண்ணையிலே கொஞ்சம் பன்னி வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
'ஒய்ங்க் ஒய்ங்க்' இங்கே, 'ஒய்ங்க் ஒய்ங்க்' அங்கே, இங்கே 'ஒய்ங்க்' அங்கே 'ஒய்ங்க்' எங்கேயும் 'ஒய்ங்க் ஒய்ங்க்'
(கி. மு.)

கிழட்டு முனுசாமி பண்ணை வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
பண்ணையிலே கொஞ்சம் நாய் வச்சுருந்தான் அம்மாடி அம்மாடி அம்மாடியோ
'லொள் லொள்' இங்கே, 'லொள் லொள்' அங்கே, இங்கே 'லொள்' அங்கே 'லொள்' எங்கேயும் 'லொள் லொள்'
(கி. மு.)

அயல் நாட்டுக் குழப்பங்கள்!

அயல் நாட்டுக் குழப்பங்கள்!

1997 ஜூலையில் முதன் முறையாக அமெரிக்காவில் வந்து இறங்கினேன். முதல் ஐந்து அல்லது ஆறு மாதங்களில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களை இப்பொது நினைத்துப் பார்க்கும் போது சிரிப்பாக வந்தாலும், அவைகள் நடந்த காலத்தில் கோபம், வருத்தம், சந்தோஷம் எல்லாம் இருந்தது!

தொலைபேசிக் கட்டணம்: நான் ஆஸ்திரேலியாவில் ஆறு மாதம் இருந்திருந்தாலும், பிறந்து வளர்ந்தது என்னமோ தமிழ் நாட்டில் மட்டும் தான்! பரீட்சைக்கு மட்டும் பிரெஸிலில் வளரும் காப்பி பற்றியும், சகாரா பாலைவனத்தைப் பற்றியும் படித்தும், அதிகமாக உலக விஷயங்கள் தெரியாமல் வளர்ந்து விட்டதன் குறை, இங்கு வந்தபின் தான் தெரிந்தது. இந்தியாவில் (ஆஸ்திரேலியா உட்பட மற்ற பிற நாடுகளிலும்) தொலைதூர எண்களுக்கு முதலில் முதலில் 0 சுற்றி (அல்லது அழுத்தி) பின் தொலைபேசி எண்ணை சுற்றுவோம். அதே முறையில் இங்கு வந்ததும் தொலைபேசியை உபயோகித்தால் யாரோ ஒருவர் குறுக்கே வந்து எண்ணைக் கேட்பார். மற்றவர்களை கேட்கக் கூச்சப்பட்டுக் கொண்டு, கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்திற்கு இதே போல் மற்ற மாநிலங்களில் உள்ளவர்களுக்கு பேசிக் கொண்டிருந்தேன்! ஊரில் இருந்து வரும் போது உறவினர், நண்பர், தெரிந்தவர் எல்லாம் கொடுத்து அனுப்பியிருந்த எண்களுக்கு போன் பண்ணி முடித்தாயிற்று.

மாதம் முடிந்த பின் தொலைபேசிக் கட்டணத்திற்கான சீட்டு வந்ததும் தான் தெரிந்தது ஏதோ தவறு இருக்கிறது என்று! கட்டணம் $250க்கும் மேலே! மாத ஆரம்பத்தில் தொலை பேசி இணைப்புக்காக பேசிய போது சொல்லப்பட்ட கட்டணத்தை விட மிக அதிகம்! அரக்கப் பரக்க அவர்களைக் கூப்பிட்டு (தொலைபேசியில் தான்) பேசிய பிறகு தான் தெரிந்தது என் தவறு. என்னுடைய இதர மாநில பேச்சு அனைத்தும் "இணைப்பர் உதவி பெற்றவை" என்று. (Operator Assisted Calls). அமெரிக்காவில் தொலைதூர எண்களுக்கு 0க்கு பதிலாக 1ஐ அழுத்த வேண்டும் என்பது அப்போது தான் தெரிந்தது! மூக்கால் அழுதுகொண்டே கிட்டத்தட்ட $220 அதிகமாகக் கொடுத்தேன்!

இன்று அமெரிக்காவில் இருக்கும் தொலைபேசி மூலமான உதவி சேவைகளில் பெரும்பான்மையானவை இந்தியாவிலிருந்து தான் நடக்கின்றன. அங்கு வேலை செய்யும் இளைஞர்கள், இளைஞிகள் இதைப் படித்தால் வாய் விட்டு சிரிப்பார்கள் - 'இவனுக்கெல்லாம் அமெரிக்கா வாழ்வு' என்று.

மின்சார விளக்கை எரிய வைக்கத் திணறியதும், என் மனைவி இங்குள்ள சுவிட்ச்சைப் பற்றி விளக்கியது (அறிவாளி படத்தில் தங்கவேலு - சரோஜா பேசும் 'சொஜ்ஜி, இடியாப்பம், முருக்கு, மசால்வடை' வசனம் ஞாபகம் வருகிறதா?), முதல் முறையாக காரை ஓட்ட ஆரம்பித்து, சாலையில் எந்தப்பக்கம் போவதென்று திணறியது (நல்ல வேளை யாரையும் இடிக்கவில்லை), குளியலறைக்குள் போய்விட்டு, தாழ்ப்பாளை போடத் தடவியது, ‘உன் நடுப்பெயர் என்ன?’ (middle name) என்ற கேள்வியைப் புரிந்து கொள்ளத் திண்டாடியது, எல்லாமே தமாஷ்தான்!

எல்லாவற்றையும் விட அதிகமான சிரிப்பும், வெறுப்பும் வந்தது என் ஆங்கில மொழி உச்சரிப்பும், வார்த்தைப் பிரயோகமும் தான். என் மனைவி ஓட்டிய கார் விபத்தில் அடிபட்டதும், அதை சரி செய்ய போன் செய்து காரை எப்போது 'கராஜில்' (Garage) கொண்டு விடுவது எனக் கேட்க, அவர் 'பாடி ஷாப்?' (body shop) எனத் திருப்பி கேட்க, நான் குழம்பி 'நான் வேலை தேடவில்லையே' என்றேன்! அப்புறம் தான் புரிந்தது - நம்மூர் 'கராஜ்' - அவர்களின் 'பாடி ஷாப்'; நம்மூரின் 'பாடி ஷாப்' அவர்களின் 'கன்சல்டிங் கம்பெனி' என்று. ஒருவழியாக புரிந்து கொண்டு, புரிய வைப்பதற்குள் போதும்-போதும் என்றாயிற்று.

கடந்த முறை இந்தியா சென்ற போது, என் ஆங்கிலத்தைக் கேட்ட கல்லூரி நண்பன் என்னுடைய உச்சரிப்பு மாறி விட்டது (அதாவது முன்பு போல் நன்றாக இல்லை) என்று குறைப்பட்டுக்கொண்டான். இங்கு இன்னமும் சில சமயம் என் உச்சரிப்பு சரியல்ல எனக் கூறுகிறார்கள். என் ஆங்கில உச்சரிப்பு இப்போது இங்கேயும் இல்லாமல் அங்கேயும் இல்லாமல் பசிபிக் கடலில் மிதந்து கொண்டு இருக்கிறது என நினைக்கிறேன்!

தொலைந்து போன தமிழ் நயம்

இப்பொதெல்லாம் திரைப்படங்களில், தொலைக்காட்சியில் (இன்னும் வானொலியில் அவ்வளவாக இந்த பாதிப்பு இல்லை), தமிழில் பேசுபவர்கள் வார்த்தைகளை உப்யோகிக்கும் முறை அவ்வளவு நன்றாக இல்லை. அந்நிய மொழிக் கலப்பு, உச்சரிப்பு மோசம் என்பது போக, கருத்துச் சுதந்திரம் என்ற பெயரில், தரக்குறைவான வார்த்தைப் பிரயோகம் என்பது மிகச் சாதாரணமாகி விட்டது. இதில் முக்கியமாக ஒரு சராசரி அரசியல்வாதியின் பேச்சை கட்சி ஈடுபாடு இல்லது வார்த்தை உபயோகத்தை மட்டும் கணித்தால் மனம் மிகவும் வருத்தப்படும்!

ஒரு மொழியின் வளர்ச்சி, அந்த மக்களின் கலாச்சாரத்தை பிரதிபலிக்கிறது. தற்போதைய சமூகத்தால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும் பெரும்பாலான வார்த்தைகள் ஒன்று மனதைப் புண்படுத்தும் வகையில் அநாகரீகமாகவோ, அல்லது அசிங்கமாகவோ இருப்பது ஒவ்வொரு தமிழனும் வருந்த வேண்டிய விஷயம்.

நான் பள்ளியில் படிக்கும் போது தமிழ் ஆசிரியர் திரு. வெங்கடராமன் ஒரு பழம் தமிழ் செய்யுளை உதாரணம் காட்டியது நினைவிற்கு வருகிறது. ஒருவரை அவலட்சணம், எருமை, கழுதை என்றெல்லாம் திட்டுவதற்கு பதிலாக அந்தச் செய்யுளின் முதல் வரிகள் இதோ:
"எட்டேகால் லட்சணமே
எமனேறும் பரியே
மட்டிற் பெரியம்மை வாகனமே..."

தமிழில் எண்களை எழுதும் போது 8க்கு 'அ'வையும், 1/4க்கு 'வ'வையும் உபயோகிப்பதைக் கொண்டு "எட்டேகால் லட்சணமே" என்றும் (அதாவது அவலட்சணம்), எமன் எறும் பரி (குதிரை - அதாவது எருமை) என்றும், மூதேவி (லக்ஷ்மியின் அக்கா என்ற முறைப்படி - பெரியம்மை) வாகனமான கழுதை என்றும் அழைப்பதாக இந்தச் செய்யுளுக்கு விளக்கம் கொடுத்தார்! திட்டுவதற்கு கூட நயமான வார்த்தைகளை உபயோகித்தனர் அக்காலத்தில்.

போன நூற்றாண்டிலே கூட பாரதியார் தன் சக மாணவன் கிண்டலாக "பாரதி சின்னப் பயல்" என்று முடிக்குமாறு வெண்பா எழுதச் சொல்ல, அவர் "கார் மேகம் போலிருண்ட காஞ்சிமதி நாதனைப் பாரதி சின்னப் பயல்" என்று முடியுமாறு எழுதினார்! (பார் அதி சின்னப் பயல் எனப் பிரித்து பொருள் கொள்ள வேண்டும்).

இப்படியெல்லம் சிலேடையும், நயமுமாய் இருந்த தமிழ்ப் பிரயோகம், இப்பொது தாழ்ந்து போனதற்கு யார் காரணம்? அரசியலா? திரைப்படமா? அல்லது நாமா? எனக்கென்னமோ இதன் முக்கிய காரணம் மக்களாகிய நாம் தான் எனத் தோன்றுகிறது.

என்னால் முடிந்தது தரக்குறைவான வார்த்தைகளை உபயோகிப்பதில்லை என்றும், அப்படி உபயோகிப்பவரை முடிந்தால் திருத்தவும், இல்லாவிடில் கண்டு கொள்வதில்லை என்றும் உறுதி!

பழம் நூல்களில் கணிதம் - பகுதி இரண்டு

சுலப சூத்திரங்கள்

இந்து மதத்தில் ஒரு தனி ஆசிரியரின் படைப்பாய் இல்லாமல், வாய் வழியாக குருகுல முறையில் கேட்டு, மனனம் செய்து, ஒரு தொகுப்பாக எழுதப்பட்ட நூல்கள் நிறைய உண்டு. அதே வழியில் இதுவும் ஒரு தொகுப்பு. இதன் காலம் கி.மு. 2000லிருந்து 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன்! திரு சத்ய ப்ரகாஷ் சரஸ்வதி தன்னுடைய புத்தகத்தில், இதைப் பற்றிய விளக்கம் அளித்திருக்கிறார். (Geometry in Ancient India by Satya Prakash Sarasvati)

இந்த இணைப்பும் சில விபரங்களைத் தருகிறது.
http://www.indolink.com/Forum/Arts-Culture/messages/1129.html

இதன் தொடக்கம் முதலில் ஆன்மீக விஷயங்களுக்காக - ஒரு வழிபாட்டுத் தலத்தை நிர்மாணிக்க, திசைகள், அளவுகள், மற்றும் தூரங்களை நிர்ணயிக்கும் விதமாக இருந்தது. அதனால், கோணங்களைப் பற்றியும், தூரங்களைப் பற்றியும் இதன் விதிகள் மிக தெளிவாகக் குறிப்பிடுகின்றன. இதில் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த விதிகள் 'துல்லியத்தை' கணிப்பதை விடவும், முக்கியமாக வாழ்க்கையின் நடைமுறைக்கு ஏற்ற தெளிவையும், எளிமையையும் பின்பற்றி எழுதப்பட்டுள்ளன என்பதுதான். (Practicality and Simplicity over Precision).


ஒரு செங்கோண முக்கோணத்தின் பக்கங்களைப் பற்றிய 'பிதாகரஸ்' விதியை எல்லோருக்கும் தெரியும். சுலப சூத்திரங்களில் இதைப் பற்றிய விபரங்கள் உள்ளன. விபரங்களுக்கு அம்மா, மற்றும் ஸரஸ்வதி எழுதிய, மோதிலால் பனார்சிதாஸ், தில்லி பதிப்பகத்தாரின் (1979) புத்தகத்தைப் பார்க்கவும். [Amma, T. A. Sarasvati. Geometry in Ancient and Medieval India. Motilal Banarsidass. Delhi: 1979.]


சுஸான்னா காங் என்பவர் எழுதிய இந்த வலைத்தளமும் இது பற்றி தெரிவிக்கிறது.
http://www.math.ubc.ca/~cass/courses/m309-01a/kong/sulbasutra_geometry.htm

இந்த சூத்திரங்கள் பெரும்பாலும் ஆன்மிகம் சம்பந்தமாகவே இருந்ததால், சில சமயம் தெய்வ வழிபாடு போன்று எழுதப்பட்டாலும், அதில் சில விஷயங்களைப் பொதிந்து வைத்திருந்தனர். வடமொழியில் ஒவ்வொரு சப்தமும் (எழுத்தின் ஒலி) ஒரு எண்ணைக் குறிக்கும் படி வைத்து, வழிபாட்டுச் செய்யுள் எழுதியுள்ளனர். இந்த செய்யுளில் உள்ள சப்தங்களின் வரிசை - அதாவது, சப்தங்கள் குறிக்கும் எண்களின் வரிசை 'பை' [Pi] என்னும் இலக்கத்தின் மதிப்பீடை குறிப்பதாக அறியப்பட்டுள்ளது. இது மாணாக்கர்கள் மனப்பாடம் செய்ய மிக ஏதுவாக இருந்தது.
விபரங்களுக்கு மறுமொழியப்பட்ட இந்த வலைத்தளத்தைப் பார்க்கவும். http://www.geocities.com/CapeCanaveral/7348/math.html?200527

மொழி பெயர்க்க நேரமில்லாததால், மேலும் சில வலைத்தளங்களை இங்கே தந்திருக்கிறேன்.
http://www.tamil.net/node/476
http://azorion.tripod.com/bose_concentric_circles.htm
http://www.rediff.com/news/2004/aug/16rajeev.htm
http://www.world-mysteries.com/awr_7.htm
http://www-groups.dcs.st-and.ac.uk/~history/Indexes/Indians.html